XXXIV Tyskie Spotkania Teatralne. Przypomnijmy sobie, jak to było w zesżłym roku. Oto rozmowa ze Zdzichem Rabendą, którą Osa przeprowadziła w trakcie ubiegłorocznego Festiwalu.
Osa: Jakie są Twoje pierwsze wrażenia po tegorocznych Tyskich Spotkaniach Teatralnych?
Z. R.: Generalnie jestem zadowolony z TST – były wspaniałe warsztaty aktorskie, ale w tym roku wśród konkursowych brakowało spektakli wybitnych, które na trwałe zapisałyby się w mojej pamięci. Owszem, były sztuki dobre, ale o ile w poprzednich latach widziałem przedstawienia, które zapamiętam do końca życia, o tyle teraz nie było czegoś, co „zmienia człowieka”.
Tak więc wrzuciłam w sieć swój problem, który zwie się „brakiem weny” i (o dziwo!) odezwały się głosy, a raczej okienka, że oni chcą to i tamto, a można jeszcze o tym i że o to, to będzie wprost genialne i idealne. Mnie najbardziej zaintrygował temat „kultura w Magdonaldzie” (przepraszam za spolszczenie, ale wrogiem amerykanizacji jestem, więc tak pisać będę i koniec). Nie, nie bójcie się, nie będę opisywać osobistych refleksji na temat widoku jedzącego palcami człowieka, który za talerz ma kawałek papieru, a za szklankę pudełko z rurką w środku. Chociaż pewnie taki rodzaj „kultury” miał na myśli autor tematu, ale o tym nie i jeszcze raz nie, gdyż turpizmu nie lubię jeszcze bardziej niż półproduktów zza oceanu. Może się to wydać infantylne, ale tenże Magdonald ma sporo wspólnego z kulturą, ale masową. Przyszedł sobie od naszych bardziej rozwiniętych amerykańskich braci i od początku wywołał sensację, gdyż można tam było skosztować” (dosłownie i w przenośni) innego życia, a więc niepolskiego.
